Eftir alla biðina, allt hæpið og alla umfjöllunina. Þá er hann loksins kominn, iPhone Duo, samanbrjótanlegur tveggjaskjáa sími frá Apple. Að horfa á kynninguna og hlusta á allskonar vel gefið fólk tjá sig og um leið setja það risavaxna fyrirvara að ég hef aldrei séð hvað þá handfjatlað tækið. Þá er þykir mér þetta ekki mjög merkilegt tæki í sjálfu sér. Mér finnst staðsetning powerrofa og volume takka. Undarlegt að setja volume takkana ofan á símann. Og já, það er pínu sætt að sjá iOS notendur dást að þeirri staðreynd að samanbrjótanlegur sími er með einn lítinn skjá fyrir flest venjuleg verkefni og annann stærri fyrir stærri vekerfni og gláp. Multi tasking, er enn meira svona dual tasking, þ.e.a.s. að það geta tvö öpp verið hlið við hlið og notandinn unnið í báðum. Samsung ræður við amk 4 öpp og þá raunverulegt multi tasking. Undir skjás myndavél á opnanlega skjánum sem er svo skelfilega ljótt augnasár að mig verkjar í hornhimnuna við að horfa á þetta. Samsung reyndi þetta einusinni og hætti snarlega við þessa nálgun.
Að þessu sögðu, þá eru tvö atriði sem Apple gerir betur en Samsung, Google og allir hinir, þ.e.a.s. Apple tekst betur en öllum að fela brotið í skjánum, amk fyrir augum notandans. Það gera þau með því að hafa skjáinn mattann en ekki glans. Hitt er að hvernig þau leysa heima skjá “vandamálið”. Á Android tæki þá hefur notandinn raðað öllu upp eftir kúnstarinnar reglum og það lítur bara vel út. En svo þegar síminn er opnaður þá verður öll afstaða einhvernvegin afkáraleg. Apple leysir það þannig að þegar síminn er opnaður þá varpast heimaskjárinn á hægri hlið skjásins og sú vinstri er einfaldlega þar, laus fyrir hvert það verkefni sem notandinn vil leggja fyrir tækið.
