Núna er komin upp hreifing fólks sem telur það öllum fyrir bestu að vera barsta ekkert að vasast í því að sækja um aðild að Evrópusambandinu, þessi hreifing fólks vill ekki einusinni sjá hvað mögulegur samningur kæmi til með að innihalda, rökin gegn því að taka þessa umræði í eitt skipti fyrir öll klára hana og henda síðan útí horn, annað hvort með endanlegri inngöngu eða ekki, eru margvísleg allt frá þessu gamalkunn “think about the children” argumenti yfir í eitthvað enn forpokaðra, margt af þessum fólki er ungt í árum en æfafornt í hugsanahætti. Mikið agalega held ég að það væri samfélaginu holt að koma þessari ESB umræðu uppúr drullupyttunum og á tækifæri til að ræða eitthva konkret eins og t.d. innihald samningsins, hvernig er hægt að mynda sér skoðun (með eða á móti) áður en forsendurnar eru gefnar? Fyrir mína parta er það meira en lítil þröngsýni og forpokun að mynda skoðun á mögulegri niðurstöðu áður en samningurinn liggur fyrir hvort heldur er með eða á móti. Ég hefði haldið að allir ættu að vera umsóknarsinnar svona til þess að geta loksins rætt þessa spurningu á einhverju öðru en fræðilegu stigi í framtíðinni.
Núna loksins er boltinn farinn að rúlla, komin ein vegstikan enn sem tryggir okkur aðildarviðræður að ESB, eitthvað sem gerir það loksins að verkum að við getum hætt að ræða aðild að Evrópusamrunanum á einhverjum öðrum grunni en fræðilegum og tilfinningalegum, þegar þessum hluta af ferlinu er lokið stendur eftir eitthvað konkret sem hægt er að ræða og taka afstöðu til. Hingað til hafa menn aðallega rætt þessa spurningu á fræðilegum nótum, og fræðilega séð er hægt að fá hvað sem er með aðild. Sama er mér hvort fólk sé hlynnt eða mótfallið aðild, ég er eins og er hvorugt, það má segja að ég sé umsóknarsinni, en það er virkilega sorglegt að hlusta á fólk klæða afstöðu sína þjóðernisklæðum eins og Unnur Brá þingkona Sjálfstæðisflokksins, það verður fróðlegt að sjá hvað kemur út úr þessum viðræðum.
Á meðan þingmann karpa um allt og ekkert, sitja amk. tvö frumvöp í nefnd og bíða eftir afgreiðslu. Bæði væru þau til mikilla bóta fyrir íslenskt samfélag hvort um sig á ólíkann hátt. Birgitta Jónsdóttir fer fyrir fríðum flokki þingmanna með annað þeirra, hitt er merkilegt sanngirnis mál sem snýr að því að ekki sé hægt að elta gjaldþrota fólk endalaust, að kröfur fyrnist á 4 árum og ekki sé hægt að endurvekja þær að þeim tíma liðnum, að því gefnu að skuldarinn hafi ekki gert neitt saknæmt. Verður fróðlegt að sjá hvort þingmenn kjósi að standa með umbjóðendun sínum eða fjármálastofnunum. Ég hvet alla til að lesa sér til um bæði mál og fylgjast síðan með framgangi þeirra.
Ef einhver trúir því að Steinunn Valdís, Þorgerður Katrín, Björgvin G. og hvað þeir heita allir sem hafa sagt af sér þingmennsku, hvort sem er tímabundið eða ekki tímabundið hafi gert það með almannahagsmuni eða heilindi þingsins í huga, er sá hinn sami barnalegri en góðu hófi gegnir, viðkomandi einstaklingar sögðu af sér vegna þess að þeir misstu traust félaga sinna. Þau sátu svo lengi sem þeim var sætt innan þingflokka sinna. Það er ekki þar með sagt að mér finnist þau hafa átt að segja af sér, amk. átti Þorgerður Katrín ekki að gera það, allavega ekki fyrst sjálfstæðismanna, að mínu viti eru nokkuð margir karl pungar í sjálfstæðisflokknum sem áttu að fara á undan henni. Engu að síður segir máltækið að það sé sama hvaðan gott komi, og þau komust að réttri niðurstöðu eftir rangri leið, það er kanski ekki mikill heiður í því en það er önnur umræða.
Framboðin í Reykjavík hafa verið að tjá sig um framtíðina hvað varðar Strætó, öll gera þau sömu mistökin, vilja auka tíðnina yfir háannatímann, þegar allir notendur Strætó geta verið sammála um að tíðnin yfir þessa tíma er ekki vandamál, frekar er það skortur á næturvagni, og tíðni yfir Sunnu- og Hátíðisdaga sem er vandamál.
Sefa óánægju almennings? Á að handtaka fólk bara til að sefa óánægju almennings? Er Steingrímur þarna að segja að það sé í lagi að handtaka hvern sem er bara til að sefa einhverja óánægju úti í samfélaginu? Ég eins barnalegur og ég er hélt að fólk væri handtekið vegna einhvers annars en einmitt til að sefa óánægju úti í samfélaginu.
Njörður P Njarðvík skrifar grein í fréttablaðið í dag sem ég tek heilshugar undir, og hef reyndar verið á þessari skoðun alveg frá því að bankarnir féllu. Ég tek mér það bessaleyfi að setja greinina hérna inn og hvet alla til að lesa hana.
Ný stjórnarskrá – nýtt lýðveldi
Nú er liðið á annað ár síðan ég vakti athygli á nauðsyn þess að stofna nýtt lýðveldi á Íslandi með alveg nýrri stjórnarskrá (fyrst í Silfri Egils 11.1.2009 og svo í grein í Fréttablaðinu 14.1.2009), – og benti á fordæmi Frakka. Skýrsla rannsóknarnefndar Alþingis staðfestir nú hversu hörmulega er komið fyrir okkur sem þjóð. Í raun og veru má segja, að bankahrunið (fjármálakreppan) sé ekki alvarlegast, heldur hrun traustsins. Allt brást. Spillingin hefur verið svo yfirgengileg, að okkur datt ekki í hug að svo gæti verið. Og nú þegar þetta hefur verið birt okkur áþreifanlega og opinberlega á ábyrgan hátt, treystir þjóðin hvorki stjórnvöldum né eftirlitsstofnunum: ekki Alþingi, ekki ríkisstjórn, ekki forseta Íslands. Þar með er stjórnkerfið, sjálft lýðveldið í raun hrunið. Nú ætti að blasa við öllum hugsandi mönnum, að við getum ekki haldið áfram á sömu braut. Við verðum blátt áfram að hugsa grundvöll tilveru þjóðarinnar upp á nýtt. Það verður ekki gert með neinni sýndarmennsku, smáskammtalækningum eða pólitískum heftiplástri. Þegar stjórnmálamenn bregðast, verður þjóðin sjálf að taka í taumana.
Þess vegna er okkur nú lífsnauðsyn að kjósa stjórnlagaþing sem allra fyrst. Ekki til að lappa upp á gallaða stjórnarskrá, heldur til að semja nýja, alveg frá byrjun. Það eru einu skynsamlegu viðbrögðin. Það var gert í Þýskalandi eftir hrun nasismans, það var gert í Suður-Afríku þegar mannfjandsamleg kynþáttastefna beið loks ósigur. Og það þurfum við að gera í okkar ósigri eftir hrun hinnar ómanneskjulegu frjálshyggju. Það er eina leið okkar til að endurheimta reisn okkar sem þjóð og orðstír okkar meðal annarra þjóða. Til þessa stjórnlagaþings verður að vanda sérstaklega. Þar má enginn þingmaður sitja, enda má segja að þeir beri ansi margir mikla ábyrgð á því hvernig komið er og séu því hluti af vandanum.
Þótt við blasi ýmsir þættir sem taka verður á í nýrri stjórnarskrá, eins og til dæmis hrein aðgreining hins þrískipta valds, löggjafarvalds, framkvæmdarvalds og dómsvalds, þá er fjölmargt annað sem þarf að huga að vandlega. Það verður því vandasamt hlutverk sem væntanlegu stjórnlagaþingi er falið. Þess vegna þarf þjóðin að vera árvökul þegar hún velur sér fulltrúa til þessa erfiða og flókna verkefnis sem svo mikið veltur á fyrir framtíð okkar. Brýnt er að ekkert verði ógert látið til þess að stjórnlagaþingið takist vel og skili þjóðinni vandaðri stjórnarskrá til góðrar leiðsagnar til nýrrar og betri framtíðar.
Þeir brugðust sem síst skyldi og trúað var fyrir þjóðargæslu, hvorki meira né minna. Þeim mun ekki veitast auðvelt að ávinna sér traust. En sem betur fer á þjóð okkar fjölda góðra og vandaðra manna og kvenna sem er vel fær um að varða nýjan veg út úr öskuþoku gróðahyggjunnar. Margt af því fólki mun ekki trana sér fram, en það þurfum við nú að finna og leiða til öndvegis í nýrri endurreisn íslenskrar þjóðar.
Göngum nú einu sinni hreint til verks. Hreinsum rækilega til í rústum þess lýðveldis sem hrundi – og stofnum svo nýtt lýðveldi með nýrri stjórnarskrá.
Vilji hann hinsvegar að ég fjarlægi þessa grein þá er mér það bæði ljúft og skilt, en hín tapar ekki gildi sínu við það.
Jú skýrslan er fín, harðorð og á mannamáli. Bankamennirnir mestannpart siðlausir, stjórnmálamennirnir duglausir og embættismenn “in it over their head”. Núna þurfum við bara nýja Bankamenn, nýja stjórnmálamenn og nýja embættismenn, frábært, fullt af störfum að losna fyrir allt það frábæra fólk sem hefur lent í því að missa vinnuna vegna fyrrgreinds hóps.
Undanfarna mánuði hefur verið að byggjast upp spenna og eftirvænting eftir margútræddri skýrslu rannsóknarnefndar Alþingis, persónulega hef ég hugsað mér að snúa mér að uppbyggilegri hlutum en því sem þar stendur, fjölskyldan mín, vinir mínir, vinnan og skólinn eru þar efst á blaði, ásamt öðru. Að þessum orðum skrifuðum læt ég hér fylgja lag sem ég fór allt í einu að humma hvað eftir annað í dag og gat hreinlega ekki losnað við, þegar ég var ca. 10 ára var þetta uppáhalds bíómyndin mín. Það vill svo skemmtilega til að hún er árgerð ’76 eins og ég.
