Life is funny, funny like milk goes funny…..

Allir sem þekkja mig vita amk. eitt umslag sem ég mun setja á þennan lista, þess vegna ætla ég að setja það seinast, bara til að halda spennuni í hámarki. Í ekki neinni sérstakri röð.

1. Bítlarnir, Abbey Road.

Þarna var komið að endalokunum og þeir vissu það, voru í stökustu vandræðum með coverið en redduðu sér fyrir horn og í leiðinni tókst þeim að búa til plötu albúm sem allir ættu að þekkja. Sögurnar í kringum Paul og afhverju er hann sá eini sem er berfættur?

2. Pink Floyd, Animals.

Storm Thorgerson hefur búið til hverja snilldina á fætur annari utan um plötur Pink Floyd, ég vel þessa vegna þess að Animals er uppáhalds platan mín með Pink Floyd, litirnir í henni eru einstakir og svínið óborganlegt, sennilega ein af fáum plötuumslögum Pink Floyd frá þessum árum þar sem ljósmyndin er í raun fölsuð, þegar loksins náðist að festa svínið á filmu þá voru litirnir í verksmiðjunni ekki jafn magnaðir þannig að svínið var klippt inní mynd þar sem verksmiðjan lúkkaði rétt.

3. The Velvet Underground, The Velvet Underground & Nico.

Bananinn segir náttúrulega allt sem þarf, Andy Warhol hannaði albúmið og pródúsaði plötuna. Upphaflega var bananinn límmiði sem var hægt að draga af og undan honum kom bleiklitaður flysjaður banani. Stórkostlegt listaverk til að vera alveg hreinskilinn.

4. The Strokes, Is this it?

Fyrir utan það að platan sjálf er stórkostleg þá er eitthvað við albúmið sem öskrar á þig að kaupa sig. Þetta er kynferðislegt án þess að vera klúrt, einhverskonar Marilyn Monroe minni. Stílhreint og fabjúlös. En auðvitað þurftu hinir pjúrítanísku kanar að finna eitthvað athugavert við þetta albúm og fengu í staðin alvöru tyggjó albúm. Gott á þá segi ég.

5. The Clash, London Calling

Hvað er hægt að segja? Þetta albúm (þrátt fyrir að vera ákveðinn þjófnaður af Elvis Presly) er að mínu mati það magnaðasta í tónlistar sögunni, þarna höfum við Paul Simonon að brjóta bassann sinn á tónleikum í New York, krafturinn í myndinni er ógnvænlegurm, grípur augnablikið á einstakann hátt. Ef eitthvað plötucover er rokk þá er það þetta.

Þetta er svosem á engann hátt tæmandi listi, það má nefna svo mörg cover til viðbótar, Pink Floyd-Wish you were here, Nirvana-Nevermind, The Who-The who sell out og svo framvegis og svo framvegis.

uppfært. 18. júlí.  Þau eru byrjuð að tína sína lista inn þannig að ég set minn bara í loftið líka.

Ég hef áður stolist til að vitna í ToppFimmáFöstudegi en í þetta sinn er listinn þeirra sérstaklega áhugaverður, fimm áhugaverðustu plötucoverin. Þegar ég las þetta þá tók ég hálfstökk af hrifningu, þetta er nú eitthvað skemmtilegt fyrir mig. En ég á mér reyndar bara eitt uppáhalds plötucover. En sjáum til, ég skal reyna að berja saman lista og birta hann hér á laugardaginn. Svona til að fara ekki að hafa áhrif á einn né neinn.

Í gær kom pakki til mín frá Ameríku sem innihélt litla 7″ smáskífu með Sex Pistols, þessi smáskífa er fyrir löngu orðin goðsagnakennd og sennilega hægt að skrifa langa bók um áhrif hennar á söguna. Fyrir þá sem eru ekki búnir að kveikja er þetta að sjálfsögðu God save the queen, það sem gerir þessa ákveðnu smáskífu merkilega fyrir utan þá staðreynd að ég á hana er að þetta er svokölluð fyrsta pressa og fyrir þá sem þekkja mig þá hef ég alltaf haft gaman af sögunni og ég verð að segja að fyrir mína parta er þessi smáskifa stórmerkileg.

Af hverju þá bara ekki að leyfa henni það? Ég allavega set mig ekki uppá móti því.

Ó já núna á hásumri fékk ég áminningu þess efnis að skólinn sé að fara að byrja, ég get ekki sagt annan en að ég hlakka til. Ég vil nota þetta tækifæri og óska einum af mínum allra bestu vinum til hamingju með áfangann, ég á ekki von á öðru en að hann standi sig eins og hetja í þessu eins og öllu öðru sem hann tekur sér fyrir hendur.

Að skrifa færslu um sjálfann sig er það erfiðasta sem ég get gert, ég veit greinilega ekkert um sjálfann mig. þannig að það er eiginlega betra að sleppa þessu bara.

Nú hef ég aldeilis skoðað landið mitt, í vikunni hef ég ég keyrt norður í land og skoðað Námaskarð, Grímsstaðarmúla, Vegaskarð og Slórfell. Ég hef haft Herðubreið fyrir augunum á hverjum degi í heila viku og er orðinn fullviss að hún ein er drottning íslenskra fjalla. Í byrjun árs sagði ég að við ættum eftir að sjá bensín verð í rúmum 200 kr. fyrir árslok, það reyndist rangt hjá mér. Á Möðrudal fæst núna dísel olía á kr. 208 kr líterinn. Það var s.s. fyrir mitt ár sem þetta sást. Engu að síður er Möðrudalur frábær staður að vera á. Þarna hefur verið byggð upp ferðaþjónusta af miklum metnaði og alúð. Svona á að gera hlutina takk fyrir.

En eins og þessi ferð sé ekki nóg þá fórum við á Hveravelli á Kjalvegi á heimleiðinni til að kíkja eftir öllu þar, til baka á Blönduós að sofa. Ég er alveg út ferðaður núna.

Núna sit ég hérna heima á meðan dóttir mín og Steffi eru á Hornafirði á humarhátíð og horfi á stórtónleika MUSE á wembley, þetta kemst á pall með Queen á Wembley og er í einu orði sagt epískt, hvað ég hefði gefið fyrir að hafa verið þarna.

Ég væri að ljúga ef ég segði að mér leiddist þessi hérna frétt. Sérstaklega væri ég að ljúga ef ég segði að mér leiddist það að hún reyndist sönn. Krossleggjum fingur og vonum.